Sənə Nə

Mənim böyük babam ki babam ona ATA deyərdi kəndlərinin kəndxüdasıydı
Hamı da onu sevərdi. Ürəyi hamıya yanan biriydi, hamıya yardım eliyənimiş ( mən görmədim onu L) babam hələ oxuldaykən bu dünyadan göçmüşdü.
O zamanlarda hər kəndin bir mallası varıdı. Əmimin toyunda ( mənim tək bir əmim var – var deyəbilsəm , deməğə belə utanıram. nəysə ) Kəndlərinin gənclərı gedib toya çalqıçı gətirmişdilər, oxuyurdular çalırdılar və şənli bit toy qurmuşlar. İrindin mallası da bu şənliği eşidər eşitməz, yerində diş durmayıb tələsik özünü yetirmiş oraya və hay-küy salıb ki şalıb oynamağı yığışdırmalısız. Günahdı... və belə sözlər.
Böyuk babam tez gəlib qapıda dayanıb , əllərini qapının iki tərəfinə qoyub mallanın yolunu kəsib ona belə demiş: “ qoy çıx get, qoy gənclər şənlənsin. obiri dünyada mən cənnətə girəndə sən elə belə gəl dur qapısında deginən bu girənməz çün belə bir suç işləyib “ . malla da qayıdıb kəsilə kəsilə, xıncı düşmüş getmişdi....

Aşağıdakı Şiir Vəci dəndir, onu oxuyanda Böyük babam yadıma düşdü. J o hikayəni də bu Şiri də sizinlə paylaşmaq istədim.


Zahida! Mən çəkirəm bar-i mələmət, sənə nə
Könlüm istir eliyəm saqiyə minnət, sənə nə


Sən əyər sahibi e'cazu kərəmsən, mənə nə
Mən günəhkaram əyər talibi zillət, sənə nə


Mənə nə məbədu mehrabda keçər ovqatın
Qılmışam meyxana küncündə sükünət, sənə nə

Ağzını bağla, yemə içmə, oruc tut, mənə nə
Mən əyər olmamışam əhl-i qinaət, sənə nə

Gecə gündüz başını tapta yerə, hey dur otur
Deyəlim əhl-i təzahurli ibadət, sənə nə

Sən hər il məkkəyə get yüz dəfə ihram bağla
Iftixarımdı mənim xəlqimə xidmət, sənə nə

Altı dang bağ-i cənan huriy-o ğelman da sənin
Razıyam hər nə yazıb anlıma qismət, sənə nə


Sən ged öz fikrinə qal, məndə bilim öz əməlim
Davər allahdır əyər ruz-i qiyamət, sənə nə


Zındığam badəpərəstəm, yaradan yaxşı bilir
Axı ey zahiri xoş, batini zülmət, sənə nə

(vəci)ni qoysala gər qəbrinə, sən onda danış
Mən əyər talib-i küfrəm ya diyanət sənə nə


“Vəci əllah Rəməzani”